Kontrakt na średnią cenę SPOT to najgorszy z obu światów

Brzmi rozsądnie, działa jak kasyno

Firma podpisująca taki kontrakt zdejmuje z siebie bufor ceny stałej — i słusznie, bo stała cena to najdroższy spokój, jaki można kupić. Ale przy okazji zdejmuje coś jeszcze: jakikolwiek wpływ na to, ile ostatecznie zapłaci.

Rozliczenie po średnim SPOT z minionego miesiąca oznacza, że wysokość rachunku ustala się już po fakcie — bez możliwości reakcji w trakcie.

Najgorszy z obu światów

Wyobraźmy sobie miesiąc, w którym przez dziesięć dni niebo jest zachmurzone i nie wieje. SPOT szybuje, a odbiorca dostaje fakturę policzoną bez żadnego hamulca.

To najgorszy z obu światów: ekspozycja taryfy dynamicznej i bezradność taryfy stałej w jednym. Gra, w której stawki są sześciocyfrowe, a rozgrywka obowiązkowa co miesiąc — bez kart, które mógłbyś zagrać.

Dlaczego struktura kontraktu jest ważniejsza niż się wydaje

Sedno jest proste: taryfa ma sens wtedy, gdy zostawia odbiorcy jakikolwiek wpływ na rachunek. W taryfie dynamicznej sterowanie zamienia się na oszczędność wprost — przesuwasz zużycie w najtańsze kwadranse i płacisz mniej. W kontrakcie rozliczanym po średniej z przeszłości nie ma czego przesuwać; cena i tak już „się wydarzyła".

Dlatego zanim w ogóle zacznie się mówić o optymalizacji zużycia, warto przeczytać, jak skonstruowana jest cena. Najlepszy nawet system sterowania nie naprawi umowy, która z założenia odbiera odbiorcy wpływ na wynik.