Gotowość na EPBD da się zmierzyć — krótka instrukcja dla portfela budynków C&I

Krok 1 — zsumuj moc

Dla każdego budynku w portfelu zbierz znamionową moc użytkową systemów grzewczych, klimatyzacyjnych oraz łączonych z wentylacją — z tabliczek znamionowych, DTR urządzeń albo z dokumentacji projektowej (jeżeli jest dobra).

Każdy obiekt, w którym suma przekracza 70 kW, trafia na listę objętych obowiązkiem BACS od końca 2029 roku. To pierwsza twarda liczba: ile Twoich budynków wejdzie w zakres EPBD.

Krok 2 — wskaż pokrycie

Dla obiektów z tej listy spróbuj podać, jaki procent zsumowanej mocy jest faktycznie sterowany przez automatykę — licząc osobno urządzenia główne i końcowe.

Jeżeli w organizacji nie da się wytworzyć takiego zestawienia w rozsądnym czasie, ten brak wiedzy jest pierwszą luką — niezależnie od stanu samej instalacji.

Krok 3 — przeprowadź test danych

Wybierz jeden budynek i spróbuj odczytać z niego dane godzinowe za ostatni miesiąc: zużycie energii oraz temperaturę, wilgotność i stężenia CO2 z pomieszczeń.

Jeżeli brakuje czujników — wiadomo, co zrobić. Ale jeżeli odczytanie spójnych danych zajmie kilka godzin zamiast kilkunastu minut, problemem nie są czujniki, lecz brak warstwy, w której te dane się spotykają.

Krok 4 — nałóż terminy na kalendarz inwestycji

Daty z dyrektywy — budynki publiczne zeroemisyjne od 2028, próg BACS 70 kW od końca 2029, wszystkie nowe budynki zeroemisyjne od 2030 oraz modernizacja 16% najgorszych obiektów niemieszkalnych do 2030 i 26% do 2033 — warto wpisać do tego samego arkusza, w którym planujesz remonty, wymiany źródeł ciepła i odnowienia najmu.

Tam, gdzie terminy się pokrywają, jedna decyzja inwestycyjna może zamknąć kilka obowiązków naraz.

Wynik: lista braków uszeregowana według kosztu

Wynikiem tego przejścia nie jest ocena „zgodni czy niezgodni", lecz lista konkretnych braków uszeregowana według terminu, od którego zaczną kosztować.

A kosztują wcześniej niż ustawa — bo banki i najemcy pytają o te parametry już teraz.